Nunca cambies

e segue a sorrir nas fotos, continúa a xurar amor eterno, non deixes de pensar que a universidade é a meta de todo o mundo, cambiando de moda cada estación e tendo esta incrible dificultade para que o tren da túa vida transite por lugares onde a medida dos valores é outra. Paulo Coelho.

Segue a facer todo o que fas, aínda que non che guste, aínda que non che faga feliz.

Nunca cambies, ¿para que?

Segue facendo o que fan os demais ou que che din que fagas ou segue sen escoitar a ninguén, nin ó teu corazón. Segue sen preguntarte por qué as cousas son así.

Segue erguéndote cada mañá e deitándote cada noite no lugar no que che tocou. Segue sen facer eleccións. Segue a morrer os domingos e deprimirte os luns.

Segue mercando un coche para ir traballar e segue indo a traballar para poder paga-lo coche. Vai á praia en verán e tórrate baixo o sol. Non repitas “modelito” nas vodas. Merca abrigos que non abriguen e morre de frío no inverno cando vas pola rúa. Pon a calefacción a tope e ásate de calor cando estás na casa. Non abras as fiestras e usa o aire acondicionado. Continúa sempre a réxime. 

Isto non é meu, isto é do que me vou atopando por aí.
Véxase  o artigo de Paulo Coelho no XL Semanal ,“La distancia entre los railes” e xoga a ser feliz e sobre todo a facerte preguntas.

Trapalladas surtidas

Fuchicando vou, estrebillando veño.

Hai días en que parece que o teu vocabulario menguou como o home increíble da peli. Que simplemente non tes palabras. A min pásame a miudo, como con case todo nesta vida, que ou teño moito que dicir e falo de máis e demasiado alto ou non teño ningunha opinión, que parece que me dá igual e paso de todo. E eu non quería nin dar leccións nin ser pasota, nin ter cara de durmida, nin dicir, é o que ten, eu son así e nunca cambiarei. Gustaríame cambiar, ter medida, pero tamén penso que con medida todo é moito máis aburrido e que, ó menos, intentemos divertirnos.

O que quería dicir hoxe é que non me saen máis que palabras en galego, que se esto é unha trapallada ou que o xersei que levo é moi agarimosiño. E non atopo outro xeito de expresalo, nin entendo por que a xente non é capaz de entendelo.

Poñamos que falo de morriña.

Esperando sempre

á fin de semana

a que pase o luns

a que sexan horas de velo

a que chegue

polo autobús

ás vacacións

a que soe o teléfono.

E mentres agardamos vai pasando o tempo, E van chegando todas aquelas cousas que non agardabamos tanto, as “patas de gallo” (e non estou obsesionada). Os anos.

 

Esta é unha mensaxe que só se podería escribir un luns.

Corto e cambio

E un día daste conta de que toda a maxia non era máis que unha ilusión, un truco dun alquimista que saiu correndo a facer das súas a outra parte.

Entón é cando podes ver a realidade sen ningún artificio.

E a realidade é crúa.

Un anaco de carne con sangue que che dá noxo.

E todo remata da única forma que non desexabas que rematase. Mirando para outro lado. Pensando que xa non merece a pena. Cunha certeza estrana de que todo rematou. Rematou.

Diso nada, ¿quedamos para mañá?

E, de repente, ninguén leva sandalias

Ninguén leva sandalias agás ti. Pero, por un momento, o café que acabas de tomar e que definitivamente si que che soubo a gloria fai que non che importe. Por un momento, porque así se presenta a felicidade. En pequenas doses, coma as cápsulas da Nesspresso.

O sol apareceu e, por unha vez, ías preparada. Preparada para a choiva. Para unha desas treboadas inesperadas. Para a que acaba de caer. Katiuskas, presilás e paraugas e un sol do demo no ceo. Miras arredor e parece que todo o mundo xa o sabía, agás ti.

“non estás tan gordo como te imaxinas”

Cando te decates dos erros que cometiches non che quedará máis remedio que levalos contigo. Daquela xurdirá a túa presonalidade porque a honestidade sairá do máis fondo de ti…

Goza da forza e beleza da túa xuventude. Non me fagas caso, nunca entendemos a forza e beleza da xuventude ata que xa se murchou, pero creme. Dentro de vinte anos, cando mirando fotos te vexas a ti mesmo verás, como non podes ver agora, cantas posibilidades tiñas ante ti, e o guapo que en realidae eras, non estás tan gordo como te imaxinas. Non te preocupes polo futuro, ou preocúpate pero sabendo que facelo é tan efectivo como intentar resolver unha ecuación de álxebra mascando chicle. É probale que os problemas máis serios que che xurdan na vida sexan cousas que nin te imaxinas, desas que te sorprenden un xoves calquera.

Todos os días fai algo que che dea medo, canta, non xogues cos corazóns. Non permitas que os demais xoguen co teu. Lava os dentes. Non perdas o tempo sentindo envexa. Unhas veces irás gañando e outras perdendo. A carreira é longa e ó final só comites contra ti mesmo. Recorda os eloxios que recibas, esquece os insultos. E se o consegues, dime como.

Conserva as vellas cartas de amor. Tira os recibos vellos do banco. Érguete. Non te sintas culpable se non sabes que queres facer na vida. As persoas máis interesantes que coñezo tampouco o saben ós corenta. Toma moito calcio. Trata ben os xeonllos. Botaralos en falta cando che fallen. Se cadra casas, se cadra, non. Se cadra tes fillos, se cadra, non. Se cadra te divorcias, se cadra non, e bailas un rock celebrando as vodas de platino. Fagas o que fagas non te congratules de mais. Nin tampouco te censures. Sempre optaches por unha cousa ou outra, coma todo o mundo.

Goza do corpo, úsao de todas as maneiras que poidas, non lle teñas medo. Nin te preocupes do que pensan os demais del. É o mellor instrumento que terás en toda a túa vida. Baila aínda que non o poidas facer máis que na sala da túa casa. Le as instrucións aínda que non as sigas. Non leas revistas de beleza. Só farán que te sintas feo. Coñece ós teus pais. Nunca saberás cando se van ir para sempre. Se bo cos teus irmáns. Son o vencello co teu pasado. E probablemente sigan contigo no futuro. Entende que os amigos veñen e van, pero que hai uns poucos escollidos que debes conservar.

Fai o esforzo de non desvencellarte de certos lugares e costumes pois canto máis vello vaias, máis precisarás das persoas que coñeciches cando eras novo. Vive en Nova York algunha vez pero vaite antes de te endureceres. Vive no norte de California algunha vez pero vaite antes de te abrandares. Viaxa. Non fagas demasiadas cousas no pelo ou cando teñas corenta parecerá o de alguén de oitenta e cinco.

Ten coidado cos consellos que mercas e ten paciencia con quen chos vende. Os consellos son unha forma de nostalxia. Dálos é un xeito de rescatala do vertedoiro, de saneala, de pintar as súas partes feas e reciclalas, dándolles máis valor do que teñen. Pero, por favor, creme no do protector solar.

THE BIG KAHUNA.

Dirixido por John Swanbeck

Guión de Roger Rueff

Tradución Benigno Fernández Salgado

A vida é demasiado curta como para aprender alemán

a non ser que sexas de Alemania, claro está.

A vida é demasiado curta como para durmir 12 horas ó día.

A vida é demasiado curta como para facer unha sobremesa de máis de media hora.

A vida é demasiado curta como para lamentarse da existencia.

A vida é demasiado curta como para facer cousas que non nos gustan.

A vida é demasiado curta como para aburrirse.

Pero, ás veces, a vida é demasiado longa e pensas que aprender alemán pode ser interesante, durmir 12 horas reconfórtate, tomar café durante horas despois do xantar é un dos teus grandes praceres, laméntaste porque a vida, amigos, é unha merda, fas cousas a disgusto e si, tamén me aburro.

Soa, convencións sociais, a política do correcto e un cargamento de chocolate

Cando comezo a escribir isto non sei como vai rematar nin de que vai tratar. Tan só o fago porque necesito facelo. Onte quedei soa e hoxe erguinme sen ninguén a quen contarllo. Preciso a soidade como preciso poder falar dela. Cando máis soa me sinto é cando estou rodeada de xente que entre si se coñece pero que non me coñece a min. Para ese grupo son un corpo estrano co que deben ser simpáticos sen importarlle demasiado.

Falas dunhas cousas e doutras, intégrante en conversas ás que pouco podes aportar e que menos che aportan a ti. Tan sequera che interesan o máis mínimo. Integrarse é un coñazo. Pódoo demostrar, integrar é o nome que lle puxeron a unha operación matemática que non se sabe moi ben para qué sirve.

[Broken message]
Esto é o que me aparece ás veces na memoria do móbil cando ó comezo dunha mensaxe enviada non se correponde co final, resulta, cando menos, estrano; pero sirve (o meu lado pragmático sempre vixente), cando máis, para percibir outras realidades. Puxen o de mensaxe rota porque o comezo deste post data do sábado e a continuación recén a escribo descoñecendo de que tratará.

Nunca sabes se a xente que che rodea é politicamente correcta ou é sincera. Ás veces si.

O do cargamento de chocolate que cada quen o interprete como queira. Tan só aclarar que a min váleme de calquera, pero mellor o de comer e coa maior concentración de cacao que sexa aceitada.

Cada un toma as cervexas como lle peta

Unha cálida mañá de xullo en Madrid. Son as 10 e seguramente a temperatura exceda os 30 graos. Estou na barra do típico bar de barrio rexentado polo seu dono e señora que prepara croquetas na cociña. Todo o mundo pide café: con leite, en vaso, cortado, con gotas,…; qué vos vou contar, non recordo oír “un café” dende que estiven vivindo en Portugal onde exquisito é sinónimo de freak.

Chega un fulano e pide unha cervexa.
Será polo rollo castizo, non o sei, pero aquí a xente bebe cañas a calquera hora e se van acompañadas dunhas bravas mellor que mellor, así sexa despois do xantar.
Se fose albanel tampouco escaparía do cotián na nosa terra. Todos coñecemos a vocación do gremio da construción polo bocata a media mañá e, xa se sabe, os optimistas tómano ás 11 pero os pesimistas xa o están papando moito antes. Este home, non digo señor por non ferir sensibilidades, non parecía albanel nin levaba ningún obxecto con forma fálica envolto en papel de aluminio na man, pero pediu unha cervexa. Tampouco é que me desconcertase tanto que a pedise o que me chamou a atención foi o xeito de facelo:

-Una cerveza no muy fría.

A quen se lle conte…

[

A propósito de tomar cervexas, xa se poden votar as pezas inscritas no concurso "un dedo de espuma, dos dedos de frente". Eu presentei un par delas e por se alguén quere aportar o seu gran de area déixolle o link para exercer o seu dereito ó voto:

GRÁFICA: La que no estaba buena

MICRORRELATO: Cada cerveza, una historia

]

O pemento que pica

Para os que cremos no destino, a sorte forma parte da nosa fe. A verdade é que isto resulta un pouco contraditorio porque se todo está escrito a sorte non afectaría para nada. A sorte pódese comparar ó poder da mente, á suxestión. Todo está na nosa cabeza, nese sentido son moi racionalista. Non nos podemos fiar do que vemos ou do que experimentamos. Xa o dicía Anthony Blake, “todo lo que han visto ha sido producto de su imaginación”.

Despois está a máquina amiga. Aquela máquina de vending da universidade de Aveiro que nos regalaba a Andrea e a min un Kit-Kat nas longas tardes de luns entre laboratorio multimedia e imaxen dixital estática. Esa chocolatina regalada sabía moito mellor que cando pagas por ela. Sabiamos que non podiamos abusar dos favores da máquina e ela correspondeunos cun pouco de felicidade en forma de barquillos cubertos de chocolate a cambio de mercar un Twixt de cando en cando. Foi despois cando soubemos que a estratexia de “tómate un respiro, tómate un Kit-kat” foi pensada para potenciar o meirande defecto desta chocolatina, precisábanse as dúas mans para comela, cousa que inoportunaba brutalmente a rutina dos grandes devoradores deste doce, os ingleses e demais guiris, para quen as chocolatinas forman parte habitual do seu xantar sen saír da oficina fronte ó ordenador. O feito de ter que usar ambas mans obrigaba a facer un break, e de aí sae o slogan (sorte).

O que pasa é que os pementos de Padrón uns pican e outros non. Só os nativos de Padrón e os de Hervón (que aínda o saben mellor) son quen de diferenciar cales son os que pican. O resto dos mortais non sabemos. Por máis que nos empeñemos en dicir que se son os grandes, que se a ver este, ata que non o probamos non o sabemos. E aí está a graza, excepto para aquelas persoas as que non lles gusta o picante, coma a miña avoa que por medo a que lle piquen xa non os proba. E así tras papar unha fonte de pementos entre catro sen atopar nin o primeiro co mínimo resquicio de picante, vai a miña avoa e anímase a coller un dos tres que quedaba e vai e o moi cabrón e pica e vaia se picaba.

Cuestión de sorte. De mala sorte.