Doente do corazón

O meu avó, o que morreu, nunca fora ó médico. Minto. Foi unha vez para que lle asinase un certificado conforme a que padecía un problema ó corazón e que non podía facer traballos pesados.

Isto é así.

O meu avó comezou a cobrar unha paga os corenta e tantos. Arreglou para cobrar. E recibiu pensión vitalicia.

A miña avoa, que todo o vive ó 100%, sempre temía pola saúde do seu marido, erguíase antes ca el, ía onda as vacas mentres el durmía, muxíaas e só o espertaba en canto arrefriaba o leite que enchoupaba as sopas do almorzo.

A miña avoa padeceu coma ninguén a enfermidade cardiaca do meu avó. O meu avó nunca se queixou. Nunca dixo nada. E nunca tivo necesidade de voltar xunto ó doutor. Poida que tivese medo de que lle dixese que si podía traballar.

Marián e o espello

Sempre tiven fixación cos espellos. Mira que teño pasado horas diante dun. Ás veces disfrazándome con roupa de miña nai e outras bailando ou facendo que presentaba un programa de televisión. Ou todo á vez. Ou sen facer nada, tan só mirándome.

Internet é igual, tes un montón de espellos por aquí ós que asomarte. De repente, un montón de sitios ós que mirarte, o que estás a pensar no twitter ou o que fixeches o último sábado no facebook. As estatísticas da túa web, os comentarios das fotos nas que saes, o número de seguidores do teu blip.fm. Espellos que distorsionan a realidade. Espellos que nos provocan a xirar a cabeza cando pasamos por diante. 

Que forma máis tremenda de mirarse o embigo. Sen parar.

A idea persecutoria

Na fábrica das ideas case ningún produto sae á luz, case nada se vende, case nada chega a ningures. O 90% do que se pensa remataría no balde do lixo, se os pensamentos puidesen rematar aí. 

Na fábrica das ideas non hai máquinas. Hai libros, música, filmes. Hai ordenadores, pero non fan o traballo. A fábrica das ideas está formada por mentes pensantes. Cada un ocupa o seu posto de 9 da mañá ata 19 da tarde. De luns a venres con dúas horas para comer. Medias horas para baixar a por un café ou para fumar. Cincos minutos para falar de calquera anécdota anecdótica. Minutos soltos para revisar a triste vida social do facebook.

24 horas buscando ideas e cando chega, xa estaba feita, non leva a ningures, é demasiado arriscada, non aporta nada, hai que darlle outra volta, hai que ir máis alá, hai que ir ó principio, hai que facer un novo plantexamenteo, conquistar outro territorio, chegar a un novo concepto, respecta-lo claim, buscar un insight máis potente, facelo todo máis sinxelo, manter a coherencia, que lle guste ó cliente, que non dane a sensibilidade das feministas, que combine coa cor do vestido da muller do presidente, que non sexa demasiado insípido. Moderno pero clásico, atrevido pero convencional, barato pero sublime, …, que conecte cos xoves pero que non provoque que os vellos saian correndo, que cre experiencia coa marca, que constrúa, que consiga notoriedade, que leve á acción, que namore, que transmita o concepto.

Entón chegas, poñamos que chegas.

E non serve, xa se fixo, esa idea tanto che vale para un iogur coma para un banco. Non se entende. É demasiado intelixente. Demasiado absurda. Demasiado trillada. Ten pouco peso. Non funciona. Non logra transmitir nada do produto. Non se diferencia da competencia. É o mesmo que pensou o teu compañeiro.

Outra vez. Ler briefing, ver referencias, imaxinar situacións. Preguntarte que é o que queres contar. Contalo. Facelo atractivo, que che leve a algún sitio que non sexa unha rúa sen saída. Non chegas. Chegas ó mesmo que chegaches antes. Estás atascado.

Volta a empezar. Outro plantexamento. Daste conta de que todo o que se fixo ata ese momento non ten nada que ver co que estás a facer. Non vale. Ten que ser como o que xa hai pero transmitindo un cambio. Que chegue ó consumidor. Que transmita un beneficio emocional. “Donde caben dos caben tres”. “Bienvenido a la república independiente de tu casa”. “¿Te gusta conducir?” Que non xogue con chistes fáciles nin frases feitas. Que resolva ben. Que rompa o bloque. Que teña sentido do humor. Que venda. Que permaneza. Que teña credibilidade aínda que sexa mentira. Que transmita as bondades do produto aínda que sexa malo malísimo. Que lle guste á túa nai aínda que vaia dirixido ó teu fillo. Que chegue ás mulleres pero que convenza ó público masculino.
Hai algo aí. Algo sae.
Só hai que darlle forma, definilo, concretar, chegar a algún sitio. Chegas a un sitio e alí estás outra vez, descubrindo qué significa lugar común.

Retrocedes, só un pouco. Que non sexa un lugar común pero que o entenda todo o mundo, que faga que a xente se sinta partícipe, que movilice, que provoque resposta, proba de produto, incremento das vendas. 

Acércaste. Sigue por aí. Sigues. Chegas a un sitio que non é nada do outro mundo pero que cumple.

Si pero non.

Xa. Parecía doado.

Un momento por favor

Xa é difícil fuxir dun mesmo. Imposible. Por máis que tentes afastarte, sempre chega o día en que a rutina se apodera dun para lembrar que eres ti, o mesmo, cos teus defectos, os teus bloqueos mentais, os mesmos medos e excusas, idénticas formas de afrontar problemas similares.

Xa é difícil fuxir dun mesmo como para pretender facelo das circunstancias que o rodean. Hai momentos en que preciso un momento. Un instante de desconexión total con todo o que me rodea. Doume conta de que non o logro nin cando durmo. Ás veces lembro os soños e son máis do mesmo, parece que a mente non para de traballar nin un momento, traballa e traballa pero non produce nada. Non produce polo menos o que ten que producir.

Un momento, por favor. E despois xa estou para todos. Ou non. 

Polo menos estarei un pouco máis para min.

O neno feo

Esta mañá véume, a modo de mal recordo, a imaxe dun bebé moi feo que vira hai uns días no metro. Pensei que era moi inxusto xulgar á xente pola súa beleza pero estábame a decatar que era inevitable. Cando vemos un neno “bonito” non podemos deixar de miralo, incluso nos atrevemos a facerlle carantoñas aínda que non veña a conto ou non  o coñezamos de nada. Alégranos a vista e provócanos un sorriso. Véxase os anuncios nos que aparecen bebés, nunca fallan.

Pero o neno do outro día era todo o contrario. Ía na súa silla, coa súa cara que non tiña nada especial para resultar desagradable, provocándome apartar a vista e evitar a súa mirada. 

Mentres ficaba completamente ensimismada con estes pensamentos, sen entender moi ben por qué me impactara tanto aquel… “ser” (diría “pequecho” pero non me encaixa porque, de verdade, tiña algo que resultaba “difícil de ver”), de novo aparece na miña vida terrenal, arrastrado pola súa nai, coincidindo no mesmo vagón no que eu viaxaba. Era el. Non había dúbida. E, supoño, que como me pillou preparada, non me sorprendeu tanto como a primeira vez. E atrevinme a examinalo máis detidamente para tentar comprender qué era aquilo que o caracterizaba, tan mal, por outra banda. Moitas veces dicimos das persoas que, aínda que non sexan especialmente guapos, “teñen algo”. Pois o mesmo pero ó revés. Tentei indagar qué tiña.

E descubrín que o neno suxeitaba nas súas mans un xornal, pero non o levaba como xeralmente o pode levar un bebé, collíao coma un adulto. Cando me din conta, estaba dándolle a volta e mirando para el coma se entendese algo do que alí poñía. Pero o rapaz non rematou coa súa exploración e atreveuse a abrilo e mirar o seu contido. O habitual dun neno do seu tempo sería que estivese rompendo as follas ou tirando co xornal ó chan mentres a nai lle berraba e o recollía e así sucesivamente. Pero este rapaz ollaba para o xornal dunha maneira inquedante, coma se o estivese a ler.

Non só ollaba para o xornal con esa especial concentración senón que o facía con todo o mundo. Era un observador nato, un ser máis análitico do habitual, cunha capacidade escalofriante para ver o que outros non ven. Descubrín que, efectivamente non era tan feo, non era nin feo. Tan só que era diferente.

Estrano.

Intelixente.

Nunca cambies

e segue a sorrir nas fotos, continúa a xurar amor eterno, non deixes de pensar que a universidade é a meta de todo o mundo, cambiando de moda cada estación e tendo esta incrible dificultade para que o tren da túa vida transite por lugares onde a medida dos valores é outra. Paulo Coelho.

Segue a facer todo o que fas, aínda que non che guste, aínda que non che faga feliz.

Nunca cambies, ¿para que?

Segue facendo o que fan os demais ou que che din que fagas ou segue sen escoitar a ninguén, nin ó teu corazón. Segue sen preguntarte por qué as cousas son así.

Segue erguéndote cada mañá e deitándote cada noite no lugar no que che tocou. Segue sen facer eleccións. Segue a morrer os domingos e deprimirte os luns.

Segue mercando un coche para ir traballar e segue indo a traballar para poder paga-lo coche. Vai á praia en verán e tórrate baixo o sol. Non repitas “modelito” nas vodas. Merca abrigos que non abriguen e morre de frío no inverno cando vas pola rúa. Pon a calefacción a tope e ásate de calor cando estás na casa. Non abras as fiestras e usa o aire acondicionado. Continúa sempre a réxime. 

Isto non é meu, isto é do que me vou atopando por aí.
Véxase  o artigo de Paulo Coelho no XL Semanal ,“La distancia entre los railes” e xoga a ser feliz e sobre todo a facerte preguntas.

Trapalladas surtidas

Fuchicando vou, estrebillando veño.

Hai días en que parece que o teu vocabulario menguou como o home increíble da peli. Que simplemente non tes palabras. A min pásame a miudo, como con case todo nesta vida, que ou teño moito que dicir e falo de máis e demasiado alto ou non teño ningunha opinión, que parece que me dá igual e paso de todo. E eu non quería nin dar leccións nin ser pasota, nin ter cara de durmida, nin dicir, é o que ten, eu son así e nunca cambiarei. Gustaríame cambiar, ter medida, pero tamén penso que con medida todo é moito máis aburrido e que, ó menos, intentemos divertirnos.

O que quería dicir hoxe é que non me saen máis que palabras en galego, que se esto é unha trapallada ou que o xersei que levo é moi agarimosiño. E non atopo outro xeito de expresalo, nin entendo por que a xente non é capaz de entendelo.

Poñamos que falo de morriña.

Esperando sempre

á fin de semana

a que pase o luns

a que sexan horas de velo

a que chegue

polo autobús

ás vacacións

a que soe o teléfono.

E mentres agardamos vai pasando o tempo, E van chegando todas aquelas cousas que non agardabamos tanto, as “patas de gallo” (e non estou obsesionada). Os anos.

 

Esta é unha mensaxe que só se podería escribir un luns.

Corto e cambio

E un día daste conta de que toda a maxia non era máis que unha ilusión, un truco dun alquimista que saiu correndo a facer das súas a outra parte.

Entón é cando podes ver a realidade sen ningún artificio.

E a realidade é crúa.

Un anaco de carne con sangue que che dá noxo.

E todo remata da única forma que non desexabas que rematase. Mirando para outro lado. Pensando que xa non merece a pena. Cunha certeza estrana de que todo rematou. Rematou.

Diso nada, ¿quedamos para mañá?

E, de repente, ninguén leva sandalias

Ninguén leva sandalias agás ti. Pero, por un momento, o café que acabas de tomar e que definitivamente si que che soubo a gloria fai que non che importe. Por un momento, porque así se presenta a felicidade. En pequenas doses, coma as cápsulas da Nesspresso.

O sol apareceu e, por unha vez, ías preparada. Preparada para a choiva. Para unha desas treboadas inesperadas. Para a que acaba de caer. Katiuskas, presilás e paraugas e un sol do demo no ceo. Miras arredor e parece que todo o mundo xa o sabía, agás ti.