Ata que non tes outra, a túa casa é a casa de teus pais. Cando rematas as clases voltas. Cando voltas dunha viaxe, voltas. Cando non che renovan as prácticas que estabas a facer e pasas dous meses dando voltas, voltas. Voltas e agardas ó teu novo destino que non será un novo fogar. Poida que non vivas con teus pais pero vives deles e é o mesmo.
Voltar ás veces está ben. Sobre todo cando xa tes unha data para voltar a marchar.
Cando todo é incerto, cando voltas de perde-lo todo, cando pensas que non che queda nada máis que unha morea de anos, entón voltar é moi triste. É a culminiación da decadencia.
Pero o peor non é eso. O peor é que se voltas triste terás que comezar a darlle explicacións a todo o mundo do teu estado de disconformismo mundano. E entón é moito peor. Calquera alternativa que te plantexes é patética, lamentable. Podes ir de víctima. É o máis sinxelo para saír airoso pero, para os que temos un mínimo de orgullo, mina bastante no noso ego que, por ser tan alto como é, calquera burato é susceptible de provocar un desmoronamento e non queremos correr ese risco.
Podes ir de feliz da vida. Encantado de voltar á casa, voltar a ver a todo o mundo e compartindo a experiencia que traes baixo o brazo por doquier. Contando as proezas e batallas, aplaudindo os logros e ocultando cada fracaso. Esta sería a mellor opción senón fose porque tés unha nai agardándote. Esa persoa que che vai facer unha caricia dende o ombreiro ata a man mentres os teus pelos se erguen en punta e comezas a botar fume pola nariz ata que escoitas o que sobraba que che preguntara: que che pasa? Aquí voltas a ter tres opcións porque o de saír berrando da cociña e pasar de tomar o café xa é algo que descartaches dende que decidiches non ter máis mala hostia ou polo menos non reflexala. Entón podes dicir “nada”, beber o café, falar do que alguén mercou nas rebaixas e cando sexa máis oportuno largarte e encerrarte no teu cuarto durante un par de horas mentres revisas algunhas fotos ou les algún libro que apacigüe o teu estado alterado. Ou ben, podes ir de feliz, pegar un sorriso de orella a orella, contar un chiste ou unha anécdota da túa estancia en Madrid e pegarlle un bico xigante a túa nai (esta dende logo é a mellor opción pero hai que botarlle valor e algo de teatro). Ou novamente (opción que adoita ser a máis recurrida) ir de víctima e lamentarte da túa mala sorte e do teu destino fatal, pero xa explicamos porque esta alternativa non é do noso agrado.
O mellor sempre é ser sincero, cun mesmo e cos demais. Facer o que che apetece e, tan pronto chegas, apuntarte a todo. Facer todo aquilo que levas tempo desexando acabar e nunca o acabas de facer (o carné, a carreira, a EOI, clases de piano, deporte, un pequeno curro, etc.) Comezar (e rematar, se non é moito pedir) a facer unha morea de cousas para estar ocupado e que os teus traumas non interfiran na túa vida. Pero é unha putada, unha grande e gorda e fedellenta putada non poder gozar do regreso á túa casa.
Ó final o que acabas facendo é vivir nun fin de semana perpetuo, pimplando birra en vaso tamaño tanque, botando barriga e agardando que chegue setembro (outubro ou novembro. O que seguro que agardas é que volte xullo).
Mira que non había opcións.
