Que pasa cando metes a pata pero ben e en lugar de perxudicarte a ti mesma, que é como debe ser, perxudicas ós demais, ós que máis queres????

Eu son torpe, non mido as palabras, nin as opinións, son allea ó políticamente correcto e defendo a liberdade de opinión ante todo. Deixo todo para última hora, chamar por teléfono cústame moito máis do que cobra a operadora máis cara. Téñolle medo a case todo, e unha facilidade tremenda para fabricar corazas e retraerme. E vale. Cando repercute en min non pasa nada. Son así. Gustaríame mellorar pero apando co que fago. O problema é cando repercute nos demais, e sempre repercute nos demais, nos que máis te queren. O teu compañeiro de traballo, á persoa que amas, á toda a túa famlia e a unha amiga moi especial, vamos que están todos no bote. E mentres, ti o único que queres é permanecer baixo terra durante 3 días seguidos, tes que dar a cara, pedir desculpas e intentar arranxar o inarranxable. Pero é que sempre me pasa o mesmo, sempre se repite, levo uns días de dejà vu constante e novidades que preferiría que non acontecesen. Está claro, hai moitas cousas que  teño que cambiar.

Polo de agora pido desculpas.

E isto foi o que pasou.

Cando o coñecín xa tiña diagnosticada unha enfermidade terminal. Cousa que para min nunca foi un problema. Os días estaban contados, a el mergullaríano nunha burbulla da que podería saír en contadas ocasións, así o requería o tratamento. Unha vez saiu e conseguimos vernos. Non estaba preparado para afrontar a exposición co exterior. Entón foi cando o matei.
A pesar da súa morte, pechei os ollos e continuei, sen admitir o que acababa de acontecer. Agora, tiven que enfrontarme ó seu cadaleito. Facer o recoñecemento oportuno e dar media volta. Comprender que xa estaba medio morto cando comezou.

Non era un pouco imposible, era de todo improbable.
Pero custa.

A miña curmá traballa como investigadora na Universidade de Santiago de Compostela. É a típica científica de pouca vida social e bata branca. Traballa con ratas, experimenta con elas, ábrelles a cabeza e fai porcións co seu minúsculo cerebro do tamaño dunha noz.
O día 24 de decembro (a data escollida é por darlle o ton festivo pero podería ser calquera día de inverno) ten unha conferencia sobre o seu traballo. A ela asistirán alumnos seus e máis público aínda que non me quedou claro quen vai ir a unha conferencia dese tipo un día de Noite Boa se non está obrigado a facelo. O contido da conferencia é materia de exame. Os seus alumnos non o saben de xeito explícito e ela non sabe cómo dicirllo. Eu comenteille que llo dixera abertamente pero a ela parécelle que xa son maiorciños como para andarlles a dicir qué entra no exame e qué non.

Ademais, e isto é o importante, quere falarlles dun fenómeno novo que está a estudar, que nada ten que ver con ratas nin con cerebros, nin con menciña e poida que tampouco con bioloxía. Trátase duns seres que recentemente descubriu nos bosques dos que eu nunca oíra falar. Mentres no-lo estaba contando, tomando café na cociña da miña casa (típica estampa, miña nai, miña madriña, miña curmá e mais eu, cada unha nun lado da mesa e meu irmán que aparece de vez en cando facendo raros exercicios para que a porta se manteña pechada), xa estabamos preparando todo para facer unha excursión ó monte e ver de qué se trataba.

Como só pasa nas películas e nos soños, cando me decatei, xa estaba nunha montaña cun deses seres diante. Sei que miña curmá lles dou un nome pero non lembro cal. Estaba con miña nai. A miña tía e a miña curmá tamén viñeran pero non entraban no plano, nin sequera as tiña localizadas. Cando me descoidei, miña nai xa arrincara unha morea dos entes eses para levalos á casa. A ela encántalle encher os xarróns con todo o que medra nas cunetas.

O que pasaba con eles, ímolos chamar charbres, é que era moi difícil velos, por iso non se descubriran ata ese momento. Supoño que facían falta unhas condicións especiais, máis psicolóxicas que medioambientais, para avistalos. O curioso era que unha vez que vías un, comezabas a ver máis e máis. Semellaban unha árbore pero non remataban en polas e follas, facían formas redondeadas como debuxando caras. Tiñan o aspecto dun tronco cunha cabeza amorfa e esférica sen máis expresión que dous ollos mínimos, como dous puntos negros, e un sorriso como afundido nunha súa superficie similar á madeira.

Comezaron a darme un pouco de medo cando descendendo por aquela ladeira, seguindo á miña nai que ía toda zangada coa súa brazada de seres estranos, me decatei de que sempre te miraban. Se os tiñas de frente mantiñan ese sorriso impasible e condescendente dirixido a ti. Pero se dabas a volta e mirabas cara atrás acontecía o mesmo, mirábante sempre, víralos por onde os viras sempre estaban de fronte. Mentres baixaba ían aparecendo máis charbres, todos dirixíndose a min, sen moverse, mudos. Tratei de correr para evitalos aínda que era imposible, cada vez había máis, de varios tamaños e alturas como querendo dicir algo con aquela faciana burlona.

Non sabía cómo dicirlle á miña nai que algo pasaba, que non debía de levar eses seres para casa. Pero era demasiado tarde e cando me descoidei xa estabamos no ascensor a dous andares de onde, neste conto, viviamos. Alí tamén estaban dúas veciñas. As típicas señoras que sempre se queixan por todo, víctimas de todo, con tódolos males. Nai e filla pero as dúas xa maiores, A primeira viúva dende nova (nai solteira segundo as malas linguas ), a segunda solteirona e virxe confesa. Seguramente viñan da igrexa e de organizar con Don Manuel (o cura) a misa do galo.

Con elas tivemos a típica conversa de ascensor de:

-¿Que tal todo?
Antes de escoitar a resposta vivín un deses momentos en que parece que se paraliza o tempo e a túa mente comeza a pensar en cámara lenta mentres o resto das personaxes nin se inmutan. Sinto a certeza de que a veciña vai mentir e de que algo vai pasar por non contar a verdade.
A acción retómase e a señora responde cun sorriso de orella a orella:
-Máis ou menos. -Non foi isto o que respostou pero non me lembro da palabra exacta. Foi unha soa, que quería dicir que as cousas lle deberían ir moito mellor do que lle ían en realidade. Agora non son quen de atopar un so termo para expresar todo iso, poida que a palabra fora: posavasos.
O caso é que  a señora mentiu e o ascensor parou. Tentei adiantarme á súa resposta pero o mal, tampouco era tanto, abalanzouse irremediablemente sobre nós. Estabamos paradas en pleno Nadal con dúas señoras insoportables nun espazo inferior a un metro cadrado.
Acelereime e comecei a contarlles que as cousas esas que colleramos no monte tiñan un poder máxico e era o de provocar acontecementos nefastos cando alguén respondía a unha pregunta cunha mentira. Díxenlle a señora que admitira a verdade, que dixera que “estaba de puta madre” porque se non o facía ficariamos no ascensor eternamente e daríannos as uvas aí. Non sei por qué, poida que porque en Nadal a xente cre máis neste tipo de cousas, a filla comezou a apoiar o meu discurso instando á nai a dicir a verdade, a que dixera que estaba fenomenal, que era súper feliz, que o dixera. Eu insistín, que por facelo non perdía nada, que fora sincera consigo mesma, que os demais xa sabiamos como era e que xa vería que o ascensor voltaría a funcionar. Entón a señora dixo:

-Moi ben.
E o ascensou arrincou.
Pensei que o do ascensor era unha cousa irrisoria con todo o que podían facer aqueles charbres e que non debiamos tentar o seu poder, así que, ó chegar a  casa avisei a toda a familia de que non nos fixeramos preguntas que puidesen ter unha resposta complicada. Cando alguén comezaba a formular unha o outro mirábao con cara de non o fagas e así pasamos o Nadal.
E o resto das nosas vidas.
Evitando a verdade.

Non pretendía facer un plaxio ó extinguido blogue de Segarra na revista Anuncios, tan só era unha licencia que, seguramente os que non teñades nada que ver coa publicidade (cousa rara) nunca chegaredes a entender.

Pero é que hoxe, sobre a miña mesa, para ser máis concretos sobre o meu desktop o que teño é un arguivo de word, próximo a páxina en branco (terror), que di o seguinte (esto é un copy-paste):

Hombre hablando con su polla o, en lo que degeneró un dia más tarde, conversaciones subversivas entre un tío (no necesariamente) y su miembro viril

Hombre: -…

Polla: -…

E nesta tesitura é na que ando.
Sen máis.

NOTA nº1: descoñezo o significado de subversivo, pero é unha desas palabras que sempre quixen empregar e aproveitando a conxuntura do tema pois introducina (que non a penetrei)

NOTA nº2: o texto adxunto non é unha paranoia (ou, tendo en conta o tema, “paja mental”) que me entrou agora é no que estou a traballar hoxe e, como vedes, non sei moi ben por onde comezar, só teño un título moi longo.

NOTA Nº3: sempre que escribo a palabra NOTA, neste contexto, en maiúsculas e seguida de dous puntos, véñenme á memoria os apuntamentos dun dos mellores mestres que tiven nunca, D. Antonio Rey.

O meu avó, o que morreu, nunca fora ó médico. Minto. Foi unha vez para que lle asinase un certificado conforme a que padecía un problema ó corazón e que non podía facer traballos pesados.

Isto é así.

O meu avó comezou a cobrar unha paga os corenta e tantos. Arreglou para cobrar. E recibiu pensión vitalicia.

A miña avoa, que todo o vive ó 100%, sempre temía pola saúde do seu marido, erguíase antes ca el, ía onda as vacas mentres el durmía, muxíaas e só o espertaba en canto arrefriaba o leite que enchoupaba as sopas do almorzo.

A miña avoa padeceu coma ninguén a enfermidade cardiaca do meu avó. O meu avó nunca se queixou. Nunca dixo nada. E nunca tivo necesidade de voltar xunto ó doutor. Poida que tivese medo de que lle dixese que si podía traballar.

Sempre tiven fixación cos espellos. Mira que teño pasado horas diante dun. Ás veces disfrazándome con roupa de miña nai e outras bailando ou facendo que presentaba un programa de televisión. Ou todo á vez. Ou sen facer nada, tan só mirándome.

Internet é igual, tes un montón de espellos por aquí ós que asomarte. De repente, un montón de sitios ós que mirarte, o que estás a pensar no twitter ou o que fixeches o último sábado no facebook. As estatísticas da túa web, os comentarios das fotos nas que saes, o número de seguidores do teu blip.fm. Espellos que distorsionan a realidade. Espellos que nos provocan a xirar a cabeza cando pasamos por diante. 

Que forma máis tremenda de mirarse o embigo. Sen parar.

Na fábrica das ideas case ningún produto sae á luz, case nada se vende, case nada chega a ningures. O 90% do que se pensa remataría no balde do lixo, se os pensamentos puidesen rematar aí. 

Na fábrica das ideas non hai máquinas. Hai libros, música, filmes. Hai ordenadores, pero non fan o traballo. A fábrica das ideas está formada por mentes pensantes. Cada un ocupa o seu posto de 9 da mañá ata 19 da tarde. De luns a venres con dúas horas para comer. Medias horas para baixar a por un café ou para fumar. Cincos minutos para falar de calquera anécdota anecdótica. Minutos soltos para revisar a triste vida social do facebook.

24 horas buscando ideas e cando chega, xa estaba feita, non leva a ningures, é demasiado arriscada, non aporta nada, hai que darlle outra volta, hai que ir máis alá, hai que ir ó principio, hai que facer un novo plantexamenteo, conquistar outro territorio, chegar a un novo concepto, respecta-lo claim, buscar un insight máis potente, facelo todo máis sinxelo, manter a coherencia, que lle guste ó cliente, que non dane a sensibilidade das feministas, que combine coa cor do vestido da muller do presidente, que non sexa demasiado insípido. Moderno pero clásico, atrevido pero convencional, barato pero sublime, …, que conecte cos xoves pero que non provoque que os vellos saian correndo, que cre experiencia coa marca, que constrúa, que consiga notoriedade, que leve á acción, que namore, que transmita o concepto.

Entón chegas, poñamos que chegas.

E non serve, xa se fixo, esa idea tanto che vale para un iogur coma para un banco. Non se entende. É demasiado intelixente. Demasiado absurda. Demasiado trillada. Ten pouco peso. Non funciona. Non logra transmitir nada do produto. Non se diferencia da competencia. É o mesmo que pensou o teu compañeiro.

Outra vez. Ler briefing, ver referencias, imaxinar situacións. Preguntarte que é o que queres contar. Contalo. Facelo atractivo, que che leve a algún sitio que non sexa unha rúa sen saída. Non chegas. Chegas ó mesmo que chegaches antes. Estás atascado.

Volta a empezar. Outro plantexamento. Daste conta de que todo o que se fixo ata ese momento non ten nada que ver co que estás a facer. Non vale. Ten que ser como o que xa hai pero transmitindo un cambio. Que chegue ó consumidor. Que transmita un beneficio emocional. “Donde caben dos caben tres”. “Bienvenido a la república independiente de tu casa”. “¿Te gusta conducir?” Que non xogue con chistes fáciles nin frases feitas. Que resolva ben. Que rompa o bloque. Que teña sentido do humor. Que venda. Que permaneza. Que teña credibilidade aínda que sexa mentira. Que transmita as bondades do produto aínda que sexa malo malísimo. Que lle guste á túa nai aínda que vaia dirixido ó teu fillo. Que chegue ás mulleres pero que convenza ó público masculino.
Hai algo aí. Algo sae.
Só hai que darlle forma, definilo, concretar, chegar a algún sitio. Chegas a un sitio e alí estás outra vez, descubrindo qué significa lugar común.

Retrocedes, só un pouco. Que non sexa un lugar común pero que o entenda todo o mundo, que faga que a xente se sinta partícipe, que movilice, que provoque resposta, proba de produto, incremento das vendas. 

Acércaste. Sigue por aí. Sigues. Chegas a un sitio que non é nada do outro mundo pero que cumple.

Si pero non.

Xa. Parecía doado.

Xa é difícil fuxir dun mesmo. Imposible. Por máis que tentes afastarte, sempre chega o día en que a rutina se apodera dun para lembrar que eres ti, o mesmo, cos teus defectos, os teus bloqueos mentais, os mesmos medos e excusas, idénticas formas de afrontar problemas similares.

Xa é difícil fuxir dun mesmo como para pretender facelo das circunstancias que o rodean. Hai momentos en que preciso un momento. Un instante de desconexión total con todo o que me rodea. Doume conta de que non o logro nin cando durmo. Ás veces lembro os soños e son máis do mesmo, parece que a mente non para de traballar nin un momento, traballa e traballa pero non produce nada. Non produce polo menos o que ten que producir.

Un momento, por favor. E despois xa estou para todos. Ou non. 

Polo menos estarei un pouco máis para min.

Esta mañá véume, a modo de mal recordo, a imaxe dun bebé moi feo que vira hai uns días no metro. Pensei que era moi inxusto xulgar á xente pola súa beleza pero estábame a decatar que era inevitable. Cando vemos un neno “bonito” non podemos deixar de miralo, incluso nos atrevemos a facerlle carantoñas aínda que non veña a conto ou non  o coñezamos de nada. Alégranos a vista e provócanos un sorriso. Véxase os anuncios nos que aparecen bebés, nunca fallan.

Pero o neno do outro día era todo o contrario. Ía na súa silla, coa súa cara que non tiña nada especial para resultar desagradable, provocándome apartar a vista e evitar a súa mirada. 

Mentres ficaba completamente ensimismada con estes pensamentos, sen entender moi ben por qué me impactara tanto aquel… “ser” (diría “pequecho” pero non me encaixa porque, de verdade, tiña algo que resultaba “difícil de ver”), de novo aparece na miña vida terrenal, arrastrado pola súa nai, coincidindo no mesmo vagón no que eu viaxaba. Era el. Non había dúbida. E, supoño, que como me pillou preparada, non me sorprendeu tanto como a primeira vez. E atrevinme a examinalo máis detidamente para tentar comprender qué era aquilo que o caracterizaba, tan mal, por outra banda. Moitas veces dicimos das persoas que, aínda que non sexan especialmente guapos, “teñen algo”. Pois o mesmo pero ó revés. Tentei indagar qué tiña.

E descubrín que o neno suxeitaba nas súas mans un xornal, pero non o levaba como xeralmente o pode levar un bebé, collíao coma un adulto. Cando me din conta, estaba dándolle a volta e mirando para el coma se entendese algo do que alí poñía. Pero o rapaz non rematou coa súa exploración e atreveuse a abrilo e mirar o seu contido. O habitual dun neno do seu tempo sería que estivese rompendo as follas ou tirando co xornal ó chan mentres a nai lle berraba e o recollía e así sucesivamente. Pero este rapaz ollaba para o xornal dunha maneira inquedante, coma se o estivese a ler.

Non só ollaba para o xornal con esa especial concentración senón que o facía con todo o mundo. Era un observador nato, un ser máis análitico do habitual, cunha capacidade escalofriante para ver o que outros non ven. Descubrín que, efectivamente non era tan feo, non era nin feo. Tan só que era diferente.

Estrano.

Intelixente.

e segue a sorrir nas fotos, continúa a xurar amor eterno, non deixes de pensar que a universidade é a meta de todo o mundo, cambiando de moda cada estación e tendo esta incrible dificultade para que o tren da túa vida transite por lugares onde a medida dos valores é outra. Paulo Coelho.

Segue a facer todo o que fas, aínda que non che guste, aínda que non che faga feliz.

Nunca cambies, ¿para que?

Segue facendo o que fan os demais ou que che din que fagas ou segue sen escoitar a ninguén, nin ó teu corazón. Segue sen preguntarte por qué as cousas son así.

Segue erguéndote cada mañá e deitándote cada noite no lugar no que che tocou. Segue sen facer eleccións. Segue a morrer os domingos e deprimirte os luns.

Segue mercando un coche para ir traballar e segue indo a traballar para poder paga-lo coche. Vai á praia en verán e tórrate baixo o sol. Non repitas “modelito” nas vodas. Merca abrigos que non abriguen e morre de frío no inverno cando vas pola rúa. Pon a calefacción a tope e ásate de calor cando estás na casa. Non abras as fiestras e usa o aire acondicionado. Continúa sempre a réxime. 

Isto non é meu, isto é do que me vou atopando por aí.
Véxase  o artigo de Paulo Coelho no XL Semanal ,“La distancia entre los railes” e xoga a ser feliz e sobre todo a facerte preguntas.