Saltar ao contido

Beirarrúa

21/04/2009

O neno estaba suxeitando coas dúas mans un deses muiños de papel que ó soplarlles dan voltas. Esos muiños transpórtanme  á  infancia, unha infancia tan lonxana que nin me lembro de cómo lles chamaba. Pero este neno non precisaba soplarlle porque o tiña orientado cara o vento e o muiño daba voltas de seu. O neno estaba concentrado, poida que algo ruborizado. Acababa de descubrir que voar non era tan difícil, cun muiño meirande e unhas carreiras seguramente o conseguira.

Máis abaixo un mozo moi alto e fraco cunha chaqueta de punto a raias vermellas e negras e unha capucha en pico ata os cadrís adianta a unha muller que non lle chega á cintura.

Ás veces a vida é unha fábula.

Advertisements
No comments yet

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s