Saltar ao contido

O pemento que pica

11/08/2009

Para os que cremos no destino, a sorte forma parte da nosa fe. A verdade é que isto resulta un pouco contraditorio porque se todo está escrito a sorte non afectaría para nada. A sorte pódese comparar ó poder da mente, á suxestión. Todo está na nosa cabeza, nese sentido son moi racionalista. Non nos podemos fiar do que vemos ou do que experimentamos. Xa o dicía Anthony Blake, “todo lo que han visto ha sido producto de su imaginación”.

Despois está a máquina amiga. Aquela máquina de vending da universidade de Aveiro que nos regalaba a Andrea e a min un Kit-Kat nas longas tardes de luns entre laboratorio multimedia e imaxen dixital estática. Esa chocolatina regalada sabía moito mellor que cando pagas por ela. Sabiamos que non podiamos abusar dos favores da máquina e ela correspondeunos cun pouco de felicidade en forma de barquillos cubertos de chocolate a cambio de mercar un Twixt de cando en cando. Foi despois cando soubemos que a estratexia de “tómate un respiro, tómate un Kit-kat” foi pensada para potenciar o meirande defecto desta chocolatina, precisábanse as dúas mans para comela, cousa que inoportunaba brutalmente a rutina dos grandes devoradores deste doce, os ingleses e demais guiris, para quen as chocolatinas forman parte habitual do seu xantar sen saír da oficina fronte ó ordenador. O feito de ter que usar ambas mans obrigaba a facer un break, e de aí sae o slogan (sorte).

O que pasa é que os pementos de Padrón uns pican e outros non. Só os nativos de Padrón e os de Hervón (que aínda o saben mellor) son quen de diferenciar cales son os que pican. O resto dos mortais non sabemos. Por máis que nos empeñemos en dicir que se son os grandes, que se a ver este, ata que non o probamos non o sabemos. E aí está a graza, excepto para aquelas persoas as que non lles gusta o picante, coma a miña avoa que por medo a que lle piquen xa non os proba. E así tras papar unha fonte de pementos entre catro sen atopar nin o primeiro co mínimo resquicio de picante, vai a miña avoa e anímase a coller un dos tres que quedaba e vai e o moi cabrón e pica e vaia se picaba.

Cuestión de sorte. De mala sorte.

Advertisements
No comments yet

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s