Saltar ao contido

O neno feo

12/11/2009

Esta mañá véume, a modo de mal recordo, a imaxe dun bebé moi feo que vira hai uns días no metro. Pensei que era moi inxusto xulgar á xente pola súa beleza pero estábame a decatar que era inevitable. Cando vemos un neno “bonito” non podemos deixar de miralo, incluso nos atrevemos a facerlle carantoñas aínda que non veña a conto ou non  o coñezamos de nada. Alégranos a vista e provócanos un sorriso. Véxase os anuncios nos que aparecen bebés, nunca fallan.

Pero o neno do outro día era todo o contrario. Ía na súa silla, coa súa cara que non tiña nada especial para resultar desagradable, provocándome apartar a vista e evitar a súa mirada.

Mentres ficaba completamente ensimismada con estes pensamentos, sen entender moi ben por qué me impactara tanto aquel… “ser” (diría “pequecho” pero non me encaixa porque, de verdade, tiña algo que resultaba “difícil de ver”), de novo aparece na miña vida terrenal, arrastrado pola súa nai, coincidindo no mesmo vagón no que eu viaxaba. Era el. Non había dúbida. E, supoño, que como me pillou preparada, non me sorprendeu tanto como a primeira vez. E atrevinme a examinalo máis detidamente para tentar comprender qué era aquilo que o caracterizaba, tan mal, por outra banda. Moitas veces dicimos das persoas que, aínda que non sexan especialmente guapos, “teñen algo”. Pois o mesmo pero ó revés. Tentei indagar qué tiña.

E descubrín que o neno suxeitaba nas súas mans un xornal, pero non o levaba como xeralmente o pode levar un bebé, collíao coma un adulto. Cando me din conta, estaba dándolle a volta e mirando para el coma se entendese algo do que alí poñía. Pero o rapaz non rematou coa súa exploración e atreveuse a abrilo e mirar o seu contido. O habitual dun neno do seu tempo sería que estivese rompendo as follas ou tirando co xornal ó chan mentres a nai lle berraba e o recollía e así sucesivamente. Pero este rapaz ollaba para o xornal dunha maneira inquedante, coma se o estivese a ler.

Non só ollaba para o xornal con esa especial concentración senón que o facía con todo o mundo. Era un observador nato, un ser máis análitico do habitual, cunha capacidade escalofriante para ver o que outros non ven. Descubrín que, efectivamente non era tan feo, non era nin feo. Tan só que era diferente.

Estrano.

Intelixente.

Advertisements
No comments yet

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s