Saltar ao contido

A idea persecutoria

19/11/2009

Na fábrica das ideas case ningún produto sae á luz, case nada se vende, case nada chega a ningures. O 90% do que se pensa remataría no balde do lixo, se os pensamentos puidesen rematar aí. 

Na fábrica das ideas non hai máquinas. Hai libros, música, filmes. Hai ordenadores, pero non fan o traballo. A fábrica das ideas está formada por mentes pensantes. Cada un ocupa o seu posto de 9 da mañá ata 19 da tarde. De luns a venres con dúas horas para comer. Medias horas para baixar a por un café ou para fumar. Cincos minutos para falar de calquera anécdota anecdótica. Minutos soltos para revisar a triste vida social do facebook.

24 horas buscando ideas e cando chega, xa estaba feita, non leva a ningures, é demasiado arriscada, non aporta nada, hai que darlle outra volta, hai que ir máis alá, hai que ir ó principio, hai que facer un novo plantexamenteo, conquistar outro territorio, chegar a un novo concepto, respecta-lo claim, buscar un insight máis potente, facelo todo máis sinxelo, manter a coherencia, que lle guste ó cliente, que non dane a sensibilidade das feministas, que combine coa cor do vestido da muller do presidente, que non sexa demasiado insípido. Moderno pero clásico, atrevido pero convencional, barato pero sublime, …, que conecte cos xoves pero que non provoque que os vellos saian correndo, que cre experiencia coa marca, que constrúa, que consiga notoriedade, que leve á acción, que namore, que transmita o concepto.

Entón chegas, poñamos que chegas.

E non serve, xa se fixo, esa idea tanto che vale para un iogur coma para un banco. Non se entende. É demasiado intelixente. Demasiado absurda. Demasiado trillada. Ten pouco peso. Non funciona. Non logra transmitir nada do produto. Non se diferencia da competencia. É o mesmo que pensou o teu compañeiro.

Outra vez. Ler briefing, ver referencias, imaxinar situacións. Preguntarte que é o que queres contar. Contalo. Facelo atractivo, que che leve a algún sitio que non sexa unha rúa sen saída. Non chegas. Chegas ó mesmo que chegaches antes. Estás atascado.

Volta a empezar. Outro plantexamento. Daste conta de que todo o que se fixo ata ese momento non ten nada que ver co que estás a facer. Non vale. Ten que ser como o que xa hai pero transmitindo un cambio. Que chegue ó consumidor. Que transmita un beneficio emocional. “Donde caben dos caben tres”. “Bienvenido a la república independiente de tu casa”. “¿Te gusta conducir?” Que non xogue con chistes fáciles nin frases feitas. Que resolva ben. Que rompa o bloque. Que teña sentido do humor. Que venda. Que permaneza. Que teña credibilidade aínda que sexa mentira. Que transmita as bondades do produto aínda que sexa malo malísimo. Que lle guste á túa nai aínda que vaia dirixido ó teu fillo. Que chegue ás mulleres pero que convenza ó público masculino.
Hai algo aí. Algo sae.
Só hai que darlle forma, definilo, concretar, chegar a algún sitio. Chegas a un sitio e alí estás outra vez, descubrindo qué significa lugar común.

Retrocedes, só un pouco. Que non sexa un lugar común pero que o entenda todo o mundo, que faga que a xente se sinta partícipe, que movilice, que provoque resposta, proba de produto, incremento das vendas. 

Acércaste. Sigue por aí. Sigues. Chegas a un sitio que non é nada do outro mundo pero que cumple.

Si pero non.

Xa. Parecía doado.

Advertisements
No comments yet

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s