Saltar ao contido

Anatomía dun asasinato

21/12/2009

E isto foi o que pasou.

Cando o coñecín xa tiña diagnosticada unha enfermidade terminal. Cousa que para min nunca foi un problema. Os días estaban contados, a el mergullaríano nunha burbulla da que podería saír en contadas ocasións, así o requería o tratamento. Unha vez saiu e conseguimos vernos. Non estaba preparado para afrontar a exposición co exterior. Entón foi cando o matei.
A pesar da súa morte, pechei os ollos e continuei, sen admitir o que acababa de acontecer. Agora, tiven que enfrontarme ó seu cadaleito. Facer o recoñecemento oportuno e dar media volta. Comprender que xa estaba medio morto cando comezou.

Non era un pouco imposible, era de todo improbable.
Pero custa.

Advertisements
No comments yet

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s