Saltar ao contido

the lonely man

29/09/2010

Naceu só. Sen unha unidade de recén nacidos ó seu arredor. Nin médico, nin enfermeira, nin parteira. Agardando en silencio entre as pernas da nai.

Medrou, pouco, sen amigos. Xogando coa parede a darlle patadas ó balón. Facéndose dictados a si mesmo. Comentando Songoku en voz baixa.

Nunca sorría de máis, nin xesticulaba de máis, nin ría ás gargalladas. Total non había quen se decatase. Pero sempre estaba. Observando, escoitando, palpando, tomando notas mentais. Argallando plans secretos. Construindo principios. Exprimindo pormenores.

Ata que un día, todo tivo sentido. Incluso seu nome tivo sentido.

Advertisements
No comments yet

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s