Saltar ao contido

Libro de autodestrución

22/08/2012

Leva consigo un gran sorriso, pero é falso. Os libros de autoaxuda din que debes forzalo e cando te decates estarás facéndoo voluntariosamente. Os libros de autoaxuda dan un montón de consellos para sentirte ben durante un minuto e depender deles cando xa esqueciches todo. É certo que si hai uns poucos ós que lle funcionan, ós seus autores. Son como as revistas de beleza, o único que conseguen e que te sintas máis feo e teñas que acudir de novo a elas para saber como maquillar a pálpebra móbil.

O cabelo desorganizado e absorbente que podería ser unha metáfora da súa vida. E se é así significaría que por moito alisado nipón de perrucaría a prezo de bazar chinés, calquera cambio a mellor sería inútil pola falsidade do resultado.

Un arado, era o seu horóscopo no que a apeiros de labranza se refire. Difícil de mobilizar, pero unha vez que arranca traballa coma catro. Era a mellor descrición que fixeran dela e todo a través dun test do Facebook.

A inercia leváraa ata un cursillo do inem, na cidade das costas. Vigo es puro monte, aventurárase a sinalar o típico señor que converte a cidade imposible nun lugar amable. Había que aceptar a cidade como era, pero ela tiña que aceptarse como era. Como era?

Segundo o seu punto de vista, inaceptable. E os demais tan só eran condescendentes. Os demais parecía que non eran capaces de ver toda a merda que a rodeaba. Eran como moscas ás que lle gustaba iso. Ou poida que estivesen máis preocupados da súa propia merda. Moi probablemente.

Polo menos podía ir á praia e pensar que estaba de vacacións aloxada nun hotel medio-decente. Pero non ía. Non era capaz de deixar a súa posición horizontal. Os seus ósos cada vez pesaban máis.

Todo estaba do revés. A economía. As ideoloxías. O sistema. Nada tiña significado. A xente seguía a inventarse perfís profesionais para gañarse a vida. Unha vida que consiste en cobrar un soldo a final de mes. O soño é independizarse, así esteas na vintena, trintena ou corentena, e ter para pagar o aluguer sen sentirse afogado. Renunciamos ós fillos e ó amor. Mesmo ó tempo libre que estamos empeñados en encher con actividades que non sabemos nin se nos gustan, que malgastamos conectados a aparatos que desprenden luz a través dunhas pantallas que fan a vez das únicas ventás polas que miramos.

As mulleres seguen dándolle sentido ós luns comezando réximes imposibles e loitando cunha cifra de dous díxitos no mellor dos casos que unha báscula ousa indicar. Desgraciada, non sabe que nunca se fan alusións ó peso cando se trata cunha muller? E os homes seguen alimentando esa barriguita que xa non é da felicidade, e si do descoido total. Renunciar ó amor é o mesmo que renunciar a un mesmo. O mellor de ti está debaixo de todo ese sebo, recorda isto.

E como non facemos nada, nada facemos. Nada, agás renunciar. Pasámonos a vida renunciando. Renunciamos a facturar a maleta, renunciamos a que o Apóstolo caia a 25 de xullo, renunciamos a vida eterna e a chorar nos enterros. Renunciamos o espírito e alma e iso que son bos de alimentar. Renunciamos a adicarlle tempo ás cousas importantes, como facer o xantar e compartilo coa familia.

Chamaron á porta. Non contestaba ninguén. Volveron petar, cada vez máis forte e nada. O teléfono soaba unha vez e paraba tras ser silenciado. Ata que contestei:

-Si, son eu.

Advertisements
No comments yet

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s