Saltar ao contido

Faragullas que non quero

18/10/2012

Lembro cando entrei na casa daquela amiga substituta por primeira vez. Ela, Milagritos, era reticente a que o fixera. Sempre xogabamos no seu portal. Eu tampouco a convidaba á miña casa. Non sei por que entramos. Díxome que non fixera ruído.

Abreu a porta e acenou coa man para que pasara. Iamos de puntillas. Oíase a tele. A través da porta do que parecía o salón entrevíanse os pés dunha señora gorda. Teño a imaxe daquela muller metida na cabeza. Tumbada no sofá, tragando todo o que lle botasen, na tele e na boca.

Nós entramos á cociña. Chamoume a atención o chan. Estaba sen varrer desde había días.

Advertisements
No comments yet

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s